Yine sen düştün aklıma
Yalnızlığımı yırtarsacına,
Benliğimi eritircesine.
Ya sen ne güzel şeysin!
Hayatımı anlamladıran,
Tek varlıksın yüreğimde.
Ben yokluğundan geldim.
Anlamam ki ben seni, hiç kimseyi.
Gerçek aşkı ilk sende tattım ben.
İlk bana gülüşünde,
Sonra kaşında gözünde…
Ellerimi açsaydım eskiden,
Sarardı tüm boşlukları.
Gözlerimle baksam boş dünyaya
Kucaklaşırdı zifiri sevgisiz
Ve aşksız karanlıklarla.
Ama sen geldin.
Ya sen ne güzeldin.
Hayatım değişti, manalıydın.
Seninle tutundum bu fani,
Bu manasız ve pis hayata.
Seninle bağlandım ben aşka.
Pamuk ipliklerini attım,
Yerine kendir bağladım.
Biliyorum söyleme lütfen!
Sonu dipsiz kuyu bu aşkın.
Bir taş attım…Ses yok!
Seslendim….Ama yine ses yok…
Olsun ben seni böyle sevdim
...

sessiz

bir şimşek düştü pencereme
bıraktı büyük bir gürültüyle son sözü.
pervaza takıldı harfler

kimsesiz...

karanlığa büründü düşler bir darbede;
öfkeyle çekiliverdi perde!

sessiz

hüzün sızdı içeri
bir damla buğuyu bıraktı salona;
soğuk ellerde aşk,
kimsesiz...

aşk dilendi...

dillendi......



ATILLA GULER

Yavaş ve ağırdan yaklaşıyor işte Kasım…
Yağmurlarla birlikte geliyorum diyor bağıra çağıra;sessiz çığlıklarımı duymadan ve görmeden yanağıma süzülen damlaları…
Hala inatla esiyor rüzgar; içimdeki fırtınayı fark etmiyor..
Belki de fark ediyor ama umursamıyor…
Onun tenime işlerken benim umursamadığım gibi sebepsiz…

Yine aylardan Kasım diye başlıyordu değil mi şarkı?
Hüzünlü bir ayrılığın ardından yazılmıştı ve ortak oluyordu bize, duygularımıza tercümanlık yapıyordu biz sessiz sedasız düşünürken ayrılacağı zamanı bedenlerimizin….

Ne komik…
O zaman sadece bedenlerimiz ayrılacak sanıyorduk ve odaklanmış bekliyorduk Kasım’ın gelmesini,yüreklerimiz titrek sarılmışken birbirine…

Tahmin edemiyorduk ruhlarımızın o zamana kadar çoktan kopabileceğini…Aklımıza getirmiyorduk...

sessizlik ki
geceden yadigar ayazla
toprağın ciğerinde yürümek –yalınayak-
yutmak nefesini
gölgesine sinmek
sus-pus yangınlar çıkarmak


aşkı çizerken ırmaklara
aşılanmak ten rengi çiçeklere!
dev gülüşlü cüceleri düşürüp gözünden
ağlamak kan ter


d u r a k s a m a k
zamana karşı
yenilmek doyasıya


büyürken itiş kakış düşler –koyun koyuna-
şahdamarında
ziyaretler yapmak usulsüzce


belemek dalgasında köpüklü mavileri
martıları ısıtmak
derininde
en sığında


üzülmüşlüğe yamamak
bir dolu onuru


yakmak tüm münasebetsizliğiyle gururu
h o y r a t ç a o y n a m a k b u o y u n u


kaçırmak kıl payı nisanı
asmışken gözbebeklerine dünyayı
tüm renkleri kaybetmek
düğümlenmek karanlığa
...

Gecenin bir yarısı yazıyorum bu satırları sana...

Sen en masum halindeyken,uyuyorken... Ben satırlara döküyorum yüreğimi ve ağlıyorum geri getiremediğim için hayallerimi,seni ve daha nicesini...

Ağlıyorum...içime göme göme, sessizce... Sen uyanmayasın diye...

Ağlıyorum çünkü sensiz ruhumu sıkıyor bedenim, ağlıyorum çünkü sen yokken yüreğim ölüm kalım savaşında, gülemiyorum çünkü sende kaldı mutluluğa dair herbişeyim.
Gülemiyorum,ağlıyorum ağlıyorum...


Kara gece kararttıkça karartıyor içimi,bir de yokluğun... Yazgıma ağlıyorum,sabrımın selamete eremeyişine,birtürlü gelemeyişine ve sessiz kalışına,olmayışına,sarmayışına... Sana ağlıyorum yalnızca,yalansız SANA...



Başım ellerimin arasında dilimde tek bir cümle...
NE YAPTIM BEN... NE YAPTIM...


Pişmanlığım seni geri getirebilse keşke.Keşkelerim bir fayda verebilse KEŞKE...
...

Sessizce sevdim seni. Sen bilmeden, farketmeden, hissettirmeden. Bunun acısını yaşamayı ve içime gömmeyi göze alarak. Yanarak aşkın geçtiği yollarda dirhem dirhem. Kirpiklerine kurarak idam sehpamı, utanmadan, ar duymadan, vazgeçmeden, hesap yapmadan sevdim seni. Bilsen ve kabullenmesende severdim. Önemli olan , gizlice olandı..Huzursuz etmeden… Ruhunu okşayarak sen bilmeden.
Başka kalplerde uyandığın sabahlarda, kendimi kapatarak dört duvarların arasına, sızlayarak yğreğim , bir umut … bir umut dedim, bekledim.. Susmanın ne zor olduğunu , seni severken keşfettim. Gözlerine düşüp, ıssız koylarda susuz kaldığımda öğrendim aşkı. Yine de vazgeçmedim.

Gezine gezine düştüğün sevdalar, med cezirlerin, vazgeçtiğin kalplere giriş çıkışların diken olmaya başladı ellerime zamanla. Ellerimi götüremezken kalbime, kesip atmalıydım...

yalnız seni sevdim...


şimdi ölen bir şey var içimde azar azar,
ha söndü ha sönecek yıllar önce yanan mum.
susmayın biliyorum,
ben bir yalan dünyada gürültülü yaşadım
sessizce ölüyorum...!

__alıntı__

İçim Acıyor..
Geçer , Geçer Elbette. Ya Hiç ummadığım bir yerde yeniden sızlamaya başlarsa ?



Tadımdın..
Acımdın..

Haydi şimdi son olsun.
Senle doğmayan ben , senle ölmeyeyim.. Al acımı giderken.. Ver tadımı silerken..
Ah gönül.. Akıt içine bu sancıyı..!
Hak ettin ! Yan için için..
Bir anlık nefese verirken geleceğimi tıkamamalıydım hayata bu kadar kulaklarımı..
“Seveceksem şimdi sevmeliyim” demekle yürümezmiş hayat anladım..

Haydi şimdi son olsun..
Kapayayım gözlerimi sıkıca. Çarp kapıyı çık git.! Sağır olayım , gelişlerini duymadım gitti diyeyim.. Kör olayım gözyaşlarını görmedim üzüldü diyeyim..
Ah gönül. Bat yalana..
Hak ettin.. Yan için için..
Bir gülüşe kurban olurken kapamalıydım hayata bu kadar gözlerimi..
“Sen ol Yeter bana” demekle var olunmazmış anladım..

Bu son içtiğim kadeh olsun şerefine yada şerefsizliğine..
...

Kitabın Adı : Sessizce Dön
Mevlana'nın İzinde Belh'ten Anadolu'ya...

Yazarı : Özcan Yüksek
Doğan Kitapçılık
Baskı Tarihi: Eylül 2007



'Yola çıkan, yolun karakterini kazanır'' diyor Özcan Yüksek.
Mevlanâ' nın büyük gücünü, Mevlanâ oluşunu anlatıyor.
Çöller, dağlar, sınırlar aşıyor. Mevlanâ'nın geçtiği yolları geçerken,
kendisi de döne döne dolanıyor; Horosan'da , İran'da, Suriye ve
başka diyarlarda, Mesnevi'de ve Divanı Kebir'de, ruhsal bir yolculuğa çıkıyor.

Sessizce izliyorum hayatı..

Bir an olur ya hani, bakakalırsın herşeye, anlayamazsın hiç kimseyi, sanki bu anı daha önce yaşamıştım dersin, birden bire üzülür, birden bire gülersin..

Kendimi iziyorum sessizce..

Gözlerim dolu dolu, hayata bakıyorum.. Aşklar uğramaz oldu kapıma. Ne zaman aşkı ansam, seni soluyorum derinden.. Sensiz günlerin acısını tadıyorum bir kez daha.
Aşk bana senden başkasını anımsatmıyorki!

Hayatı izliyorum sessizce,

Etrafı saran kalabalıkları, her an değişime uğrayan insanları.. Yüzü hüzün kokan çiçekleri, sessizce ağlayan gerçekleri..

İçimden bağırmak geliyor belki, anlatmak dökmek belkide sövmek..

Yapamıyorum..

İzliyorum, anlamaya çalışmıyorum bile artık. Anlatabilseler anlardım belki.. Olmuyor.. Sessizliğimi izliyorum gizlice..

İç hesaplaşmalar başlıyor yüreğimde, susuyorum ve kendimi dinliyorum. Çok uzun sürmeyecek...