Meşhur Osmanlı sadrâzamlarından. Bosna�nın Sokol kasabasından, Şahinoğulları âilesine mensuptur. 1505�te Sokol�da doğdu. Sultan Süleyman Han (1520-1566), zamânında âilesinin rızâsıyla devşirme alındı. Zekâ ve kabiliyeti, devlet memurlarının dikkatini çekti. Mehmed adıyla Edirne Sarayında, Osmanlı tahsil ve terbiyesiyle yetiştirildi. Edirne�den İstanbul�a getirilerek, Saray-ı Âmire�de Enderun�un Küçük Odalar bölümüne alınıp, pâdişâhın hizmetine girdi.
Sarayda üstün gayret gösterip, mükemmel hizmet etti. İç hazinede vazifelendirildi. Dürüstlüğü ve başarılı hizmetleri sâyesinde sırasıyla; Rikâpdâr, Çuhâdâr ve Sarayda çok önemli bir mevki olan Silahdârlığa tâyin edildi. Bosna�daki âilesini de İstanbul�a getirip, onların İslâm dînini kabul etmelerine sebep oldu.

Sokullu Mehmed Paşa, Enderun�daki hizmetlerini tamamlayıp, Birûn�da Kapucular...

- han -




az mesafesiz
hiç yere ölüyorum*
her solukta ben de kefilsiz


acılara yolculuktu şakak
şafak doğmadan, bakir gözlerde


düşlerim yarım yarım çürüdükçe
bürünüyor* bedenim
bedelsizce yeni doğan ölüme


anladım hayat benimle değildi


ne acı kumardı ki
umarsızdı bu çaresizlik


geç anladığım

birkaç nefesi paylaştığım
içi ölüm handı.



MEHMED BALKAR

- şi’r -



o yorgun gece
kaldıramazdı bu şarkıyı



ben ki olmuşum sersem
iki ömür beklersem
kaç yazardı aşk


dünün gücü yetmemişken
yarın unutturdu seni


nihayet
sende kendini yontup
ak anne oldun


söyle içimizdeki o şarkıyı

...

çünkü


bıraktım seni zor yıllara
bende hasar bırakan gülüşünü sakla



MEHMED BALKAR

nisâ -


bir şaraplık vebalimdi şiir
odlanmış bedenimde
saklı bir şi’r


başkayım bugün
aşka fuzulice yandığımdan


kadınsı bir sen kalmış ben’imde
o da acıtır ya
neyse


şimdi sen
olacaksan eğer bir şarkı bu gece


lütfen ol sevgili...



MEHMED BALKAR

- redno ili neredno -



uyanıyordu esir bir beden ile
gecenin örtüsünden sıyrılırken
bir sevgilinin şeffaf cevheri


kaçak kalırken taze güne
kaç ak kirlenecekti oysa


umutları düş köşelerinde
acıları yüreğinin ortasında
bir araflık ikilemdi hep


tutup tutuklansam bedenine
vurulacaktı bir anlık mâzisine


pişman kalmışlığımın kaosunda
kaderin bir ucundan doğup
diğer ucundan yitiyordu kederin


duysa kesili feryadım sesini
belki ... belki... uyanırdı...


MEHMED BALKAR

- hor -


kadran gecenin kör kuytusunda
hırçın nağmenin darp iziydi
yüreğime vurulan hançer


dinledikçe düğümlenen bağrım
ağrıdıkça ağrıyor sefilce


birkaç satır daha yazdım yazgıma
daha hafifinden hüznün
ömrümün en ağrından


acılarımın notalarında estim
kesildi ziyân yanım

her rotasında karasına bağladığım
şu kadarcık asûde ömür
tutumsuz tutuksuzca gitti hora

şimdi ağlasam kendime
yarına biraz daha yakın tez ölüm


MEHMED BALKAR

- tebessüm -



nihayet mutlu kılmıştı düşlerimi bu hayat
gülüşlerim daha aktı bugün.

yaşamın adını ebegümcine işaret edenlerden
daha farklı değildi düşündüklerim
her renginde ayrı soluk
apayrı bir heyecan arıyordum kendimce


tahayyül ettiğim mutluluğun anlamında
umutlanıyordu düşlerim

sevgi duvarlarına umduklarımı yazar
ummadıklarımı aklımdan silerdim
kaderin makûsluğunu bile dinlemeden

geleceğin aydınlığına esir düşüncelerim ile
gidiyorum hayatın bir ucunda


ömrümce yaşıyordum gönlümü hep

ne acılarımı gördüm hor
ne de mutluluğumu çok.



MEHMED BALKAR

düş tanem
ayrılık biraz da böyle yakıyor
iki uzak kenti bilir misin



ne ihtiharcasına kanıyor içimiz
ne de ölürcesine yanıyor ikimiz



her gün
biraz daha acıyorken
tenimiz




çekemezdik
bu deli ızdırabı sinemize



ekemezdik
gönlü yaralı hanemize





vakit
yaklaşmamıştı ayrılığa henüz
aşka tek nefes vardı




ve
halen varken fırsat




düş tanem gönlüme
düş tanem...



MEHMED BALKAR

parça parça olayım da düşeyim
türkü kokan ellerine
dilimin en ürkülü yerinden



dudaklarımda yaşlansın tenin
bedenin hicran nemi



bense kuru bir düş gülüşünde



ağlasam köpürse huyun
yine de değişmez bu suyun yolu



sen
saflığını yaşa ayrılığın
ben
aşkın sefilliğini





bir gün
kaderini yüreğime ekip
çeker de gidersem
inanma



gönül bağımı kesmedim
hâlâ ümidimden



ömür ağımı kesmedim
daha senden.



MEHMED BALKAR

ondokuzundan indiğim ömrün
bükülü omzundan
biniyordum yaşımın yirmisine
ve
hayat sayfamın ilk yirmibirine artıyordu
ağrısı
ağır yüküm



elimde olmayan nefesler tüketiyordum
ve dilimde dolanan
nefisler



topyekün savaşındayım kendimin
dahası ile kaderimin
ve kederimin




bir dilimlik hayatın pastasında
yaşlanıyordu bedenim
sesim
ve
kısacası herşeyim



kaygısına düştüğüm dünyamın
sahipsizliğinde
sebepsiz süren kavgasındayım



siyaha bürünmüş bahtımın resimlerinde
gizliydi
sararıp solmaya gün tutmuş
anılarım... acılarım...



düşünmedim hiç
daha doğrusu düşünmesini beceremedim
kaç ölüm geçiyordu yaşamımdan




elimde elemim
ve
...