ÇAMLICA TEPESİ




Krallar ve kraliçeler taçlarıyla süslenir bezenir ve tanınırlar. Tıpkı kral ve kraliçeler gibi şehirlerinde taçları vardır. Güzel İstanbul’umuz bu anlamda güzide bir örnektir. Nasıl mı? Eğer Boğaz İstanbul’un kolyesi ise hiç kuşku yok ki tacı da Çamlıca’dır. Yaratan her şehre bir güzellik vermiş; İstanbul’a da bu iki paha biçilmez mücevheri bahşetmiş.

Eğer Çamlıca’dan şehri seyretmediyseniz İstanbul’un güzelliğini görmüş sayılmazsınız. Yeditepe üzerine inşa edilen bu şehir değil Türkiye’nin Dünyanın gözbebeği kabul edilir. Bu şehr-i İstanbul ki nelere tanıklık etmiştir asırlar boyunca…

İşte bu yedi tepe den biri de Çamlıca Tepesidir. İstanbul’un tacı sayılan bu tepe, üzerinde taşıdığı İstanbul ile birlikte tarihe tanıklık eder adeta. Çamlıca Tepesi; gün olmuş...

Bana şehitliği anlatsana öğretmenim!” diye bir soru sorsa öğrencilerimden birisi, nasıl cevap veririm diye düşündüm?




Nerden başlamalıyım anlatmaya?



Şehit olanın ulaştığı makamdan mı başlamalı?



Ateşin düştüğü yeri anlatmalı mıyım?



Evlat acısı çeken anne babanın yüreğindeki ateşi kelimelere sığdırabilir miyim?



Genç yaşta dul kalan, evinin direği yıkılan “hayat arkadaşının” acısını ifade edecek kelimeleri, sözlüklerde bulabilecek miyim?



Babasının yolunu beklerken, babasının resmini öpen, “yetim çocuğun” tabuta bakışını ben nasıl anlatırım ki?



“Evlat acısı nedir öğretmenim!” diye sorsa başka bir öğrencim nasıl anlatırım ben o annenin yüreğindeki ateşi. Ellerini bağrına vura vura ağlayan bir annenin acısını ben anlatamam ki! Anlatmaya yüreğim dayanmaz ki!
...

Okullar kapanıyor. Karneler dağıtılacak. Sınavlara girecek iki buçuk milyon öğrenci. Haziran ayında OKS ve ÖSS sınavları var. …ve benim aklıma karneler, tabutlar ve şehitler geliyor.

* * * * * *



Karne aşığı anneler var memleketimde.

Başarı hırsıyla boğulan, diploma meraklısı babalar var.

Ya çocuklar!

Her şey karne başarısıyla ölçülür olmuş. Çocuklar karne notunu yükseltmek için çalışıyor. Anne ve babaları mutlu olsun diye. Ya da fırça yemeyelim diye…



“Karnen de zayıf olursa eve sakın gelme!” tehditlerini duyan 7 sınıf öğrencisi karnesindeki zayıfları görünce okul tuvaletinde kendini asmış.

Ertesi gün sırasında ağlayan sınıf arkadaşları ölen arkadaşlarının sırasının üzerinde “Sevgiye ihtiyacım var!” yazısını görmüşler.

Başka bir öğrenci… Hem de daha altıncı sınıf öğrencisi “Beni affedin! Aldığım iki...

Acı söz yedirmeyin de ne yedirirseniz yedirin!

Bir insana anlık bir öfkeyle şamar atarsınız. Canını yakarsınız. Kısa sürede acısı geçer. Hayatımız boyunca unutamadığımız ve hala acısı hissettiğimiz bir şamar yoktur herhalde. Ancak “dil yarası” öyle çabuk geçmez…
Can acısı çabuk geçer de gönül acısı ağır gelir insana.
El acısı çabuk unutulurda, dil acısı uzun süre canını yakar insanın. Söz’ün acısı el’in acısından çok daha fazla yakar insanın canını.
En çok kırıldığımız insanlar ve olaylar üzerinde düşündüğümüz zaman, aklımıza canımızı fiziki olarak yakan insanlar değil, yüreğimizi inciten insanlar gelir. Herhangi bir insanın söyleyeceği ağır bir sözü umursamayız. Ancak çok değer verdiğimiz bir insanın arkamızdan konuştuğunu duyunca üzülürüz.
İlkelerinden taviz vermediği için sıkıntılar yaşayan bir dostum, çok değer verdiği bir...