Adamın biri evine gelir ve posta kutusunda telefon faturasını görür. Bir bakar ki 3 milyar küsur lira fatura. Beyninden vurulmuşa döner. Hemen ayrıntılı fatura ister. Fatura gelir. Aranan bütün numaralar adamın arkadaşlarına ve dostlarına aittir. Adam Bu nasıl olur? Ödeyeceğiz mecburen der.. O sırada gözü papağanına takılır. Bir an tereddüt eder. Gece papağanı gözlemeye karar verir. Papağan kafesinden çıkar ve telefonun basına gidip rehberi açar, adamın arkadaşlarını tek tek arayıp saatlerce konuşmaya baslar. Adam sinirden çıldırmış bir şekilde papağanı yakalar ve kanatlarından duvara çiviler. Papağan çarmıha gerilmiş bir vaziyette duvarda asili kalmıştır. Adam sinirle papağanı azarlar; Bir hafta burada asili kal da aklin başına gelsin. Çek bakalım cezanı. Adam gider. Papağan bir bakar karşı duvarda çarmıha gerilmiş İsa durmakta. Hemen muhabbet koyulur; Birader sen ne kadardır buradasın? 2000 yıldır buradayım der İsa. Papağan hayretler içinde kalır;

Aklıma gelmiyor artık
Ne çabuk unutuldu yüzün
Bana aşkını vermeye kalkma
Ne yazık ki yalanmış sözün

Başka bir aşka gücüm yok
Seneler çabuk yordu beni
Bütün ömrümü uğruna verdim
İsteseydi arardı beni
Günah mı yalan mı
Yürekli olda cevap ver
Seni son defa arzularken
Bana bir kerecik hesap ver

Aradın mı seni yar diye koynuma saklarken
Aradın mı geceler boyu hasreti koklarken
Aradın mı kabul etmeden ayrılığı
Cevap ver

YÜZÜNÜ ARADIN SEN HEP

Yüzünü aradın sen hep
en çok sevmek isterken bile...
Bir bulsan yüzünü
bir bulsan insanlara dağıtılmış hasretini
Ä°stediÄŸin gibi sevecektin

Oysa utandın, utandın kendin oldukça
en çok severken bile
Sevdiğinin kişiliğine girdin bu yüzden
Ne söylesen hep eksik kaldı
Sahipsiz utancın gibi eksik kaldı

Delice sevmeyi istedin aslında sen hep
ama ne zaman böyle sevsen
deli sevgini senden çaldılar
Ne zaman söylesen sevgini, seni seninle böyle
yüzünü ararken bıraktılar...

kıstın ateşini, küçülttün kanatlarını
çekildin en arka odana
Gölgelerini bıraktın pencerelere
Ah bu hayattan sana kalan
sadece deli sevgini özlemekti...
Sana kalan,
bu hayatta kendini delice özlemekti...

CEZMI ERSOZ