Tarih: Per Tem 24, 2008 6:46 am Mesaj konusu: Turgut Toygar - Üzüm Yiyen Çekirge
solo
San ki çocuktum da
ellerimi ceplerim de unutmuştum
böylece gece gökyüzü ve ben
bir bütün olurduk paltomun yakasında
körün değneği
Rastlantılardır boyun eğdirir
haymatlos bir kedinin dalgınlığı gibidir
ruh üşür,sevgiler de üşür
bir isim çevrildikçe bir diğerine
bir ev bir diğerine çevrildikçe
ölü dalgıçın gözyaşları
Ihlamur ağaçlarıyla gölgelenen mezarlığın girişinde
şakalaşan çocukların neşeli çığlıkları
hüznün atlasını yırtıyor demişti
yaralı yüz
cinayet ve sevgisizlik aynı şey demişti
aynı şeydir
fırtına kartalının taklasıyla aşkın mahlası
şairin çekirgeye anlattığı
Düş sarkacı ağır ağır salınıyor
çiseleyen yağmur sonbaharın buğusunu kemiriyor
şiirin hayata akmadığı imgeler evreninde
hikâye, inanmak bile gelmiyor içimden
söylediğim bir tek şeye
sürekli değişen sokak tabelalarından
biri olarak çivilenen şairler coğrafyasında
sevgiler de dönüşür bir başka sevgiye
her sevinç bir hüzünle büyür
imlası olmayan duruşu çekirgenin
Birinin coğrafyası esaretidir diğerinin
sınırlarımı
bereketli topraklar üzerinde çizerim
düşlerim
hasat mevsiminin lanetli türkülerine
yüreğim
çiftçinin ilençlerine kapalıdır
Birbirine iliştirilmiş acemilikler telaşıdır
insanın peşinden koştukları
ateş, silis ve gümüş
sadece budur duruşu, aynadır
ben zamanım;
bütün aynaları
sırlarının döküldüğü yerden kırarım
Birbirine iliştirilmiş acemilikler telaşıdır
insanın peşinden koştukları
ateş, silis ve gümüş
sadece budur duruşu, aynadır
ben zamanım;
bütün aynaları
sırlarının döküldüğü yerden kırarım
şiirin finali oldukça iyiydi.tşk ler aytenimm _________________
Bu forumda yeni konular açamazsınız Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı değiştiremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı silemezsiniz Bu forumdaki anketlerde oy kullanamazsınız
Giriş:
