Kayıt: May 24, 2006 Mesajlar: 19705 Şehir: İstanbul
Tarih: Cum May 09, 2008 1:50 pm Mesaj konusu: Adı Özlem Oldu! Özlenmiş Bütün Çocukluk Anılarımızın
Her şey geride kaldı…
Adı özlem oldu yaşanan bütün çocukluk anılarının…
Çamurdan evler yapmak o kadar cazip gelmiyor şimdilerde…
Oysaki tırnaklarımızın aralarının kararmasına umursamadan avuçlardık tozu toprağı…
Karıncaların yuvalarına erzak götürme telaşını gözlerimizi kocaman açarak izlerdik…
Çocuk kalbi! Yardım etme hevesiyle, minik ekmek parçaları doldururduk yuvalarının üstüne
Küçüktük bir zamanlar çocuktuk saftık günahsızdık
Ne kadar kolaydı mutlu olmamız…
Sıkılmazdık bunalmazdık…
Hastalıklarımız bile küçüktü, bizim gibi
İki gün burnumuz akar çarçabuk iyileşirdik vişne aromalı şuruplarla…
Küsmemizde, barışmamızda oyunlarımız kadar kolaydı
Kırılmazdı kalplerimiz.
Küstüğümüzde elimizle iki parmağımızı üst üstü koyar, küs işaretini yapar
Çok değil iki dakika sonra bu işareti bozar
Ya da küstüğümüzü unutur devam ederdik oyunlarımıza.
Kan kardeşliği de bilirdik kan akıtmadan…
“Sen benim kan kardeşim olur musun?” der oluverirdik oracıkta sözle.
Bisikletlerimiz bile küçücüktü
Üç tekerlekliydi…
Oyunlarımız sürekliydi.
Akşamları evlerimize dağılışlarımızın ardından
Ertesi günü yine kaldığımız yerden başlardı oyunlarımız.
Yalancıydık o zamanlar…
Yalanın kötü bir şey olduğunu bilmezdik.
Yeminler ederdik inandırmacasına.
Sevgililerimizde yoktu o zamanlar, kalbimizi kıranda…
Oyunlarımız kolaydı!
Saklambaç vazgeçilmezimizdi…
Bir küçük çam ağacı bile saklayabilirdi küçücük bedenimizi…
O küçücük ellerimize sığdırabileceğimiz küçük taşlar arardık beş taş oyunu için.
Sonralarda idrak ettik istop oyununun asıl adının stop olduğunu
Uçurtmalarımız vardı, kan ter içinde kalırdık en yükseğe uçurtma çabasında.
Birde bulutlara mektup gönderirdik
Uçurmalarımızın ipine yazılı bir kâğıt iliştirir, rüzgârında etkisiyle ulaşmasını beklerdik hevesle…
“postacı rüzgâr çabuk gönder mektubumuzu” derdik.
Postacı rüzgâr derdik postacımızdı rüzgâr.
Alel acele bir kiremit bulur seksek oynamak için kabataslak çizimler yapardık en geniş trotuara…
Yoktu o zamanlar rekabet, ihanet, nefret!
Bize yabancıydı bu tür kelimeler.
İsteklerimizde küçüktü bizim gibi…
Alınmış bir oyuncak bebek, bir küçük araba yeterdi bizi mutlu etmeye…
Sağlıklıydık, saftık, temizdik, günahsızdık…
Adı özlem oldu şimdilerde…
Özlenmiş bütün çocukluk anlarımızın…
05.03.2008
Gönül SEVİNÇ _________________ Kavgasını verdiğim, yüreğim kan revan olup vazgeçmediğimsin..
Tek'sin...Sonsuza dek'sin..Soluk almak, yorulmak, gülümsemeksin...
Adı özlem oldu yaşanan bütün çocukluk anılarının…
Çamurdan evler yapmak o kadar cazip gelmiyor şimdilerde…
Oysaki tırnaklarımızın aralarının kararmasına umursamadan avuçlardık tozu toprağı…
Karıncaların yuvalarına erzak götürme telaşını gözlerimizi kocaman açarak izlerdik…
Çocuk kalbi! Yardım etme hevesiyle, minik ekmek parçaları doldururduk yuvalarının üstüne
Küçüktük bir zamanlar çocuktuk saftık günahsızdık
Ne kadar kolaydı mutlu olmamız
yazıyı okurken bir an o günlere döndüm
ne güzeldi çocukluğumuz hayatın gerçeklerinden uzak kendimize ait bir dünyamız vardı..
güzel sürükleyici bir yazıydı hüzün çok eskilere döndürdü beni.. teşekkürler _________________
Resimleri ve Videoları Görebilmek İçin Üye Olmanız Gerekmektedir Foruma üye ol veya giriş yap
Yoktu o zamanlar rekabet, ihanet, nefret!
Bize yabancıydı bu tür kelimeler.
İsteklerimizde küçüktü bizim gibi…
Alınmış bir oyuncak bebek, bir küçük araba yeterdi bizi mutlu etmeye…
Sağlıklıydık, saftık, temizdik, günahsızdık…
Adı özlem oldu şimdilerde…
sanırım daha iyi bir anlatım tarzı yoktur iş güç telaşıyla anca kendime bi sigara molasında zaman ayırdım hüzün emeğine sağlık yaa güzeldi diyemiycem en güzeliydi harikaydı mükemmeldi teşk. _________________
Resimleri ve Videoları Görebilmek İçin Üye Olmanız Gerekmektedir Foruma üye ol veya giriş yap
Bize yabancıydı bu tür kelimeler.
İsteklerimizde küçüktü bizim gibi…
Alınmış bir oyuncak bebek, bir küçük araba yeterdi bizi mutlu etmeye…
Sağlıklıydık, saftık, temizdik, günahsızdık…
Adı özlem oldu şimdilerde…
Özlenmiş bütün çocukluk anlarımızın…
cok hos osetlenmıs bı yası saqol tubacım _________________
Resimleri ve Videoları Görebilmek İçin Üye Olmanız Gerekmektedir Foruma üye ol veya giriş yap
Karıncaların yuvalarına erzak götürme telaşını gözlerimizi kocaman açarak izlerdik…
Çocuk kalbi! Yardım etme hevesiyle, minik ekmek parçaları doldururduk yuvalarının üstüne
Küçüktük bir zamanlar çocuktuk saftık günahsızdık
Ne kadar kolaydı mutlu olmamız
Küsmemizde, barışmamızda oyunlarımız kadar kolaydı
Kırılmazdı kalplerimiz.
Küstüğümüzde elimizle iki parmağımızı üst üstü koyar, küs işaretini yapar
Çok değil iki dakika sonra bu işareti bozar
Ya da küstüğümüzü unutur devam ederdik oyunlarımıza.
Bu forumda yeni konular açamazsınız Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı değiştiremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı silemezsiniz Bu forumdaki anketlerde oy kullanamazsınız
Giriş:
